மழை...!

மழையில் நனைந்தபடி

என் வீட்டு

ஜன்னல் கண்ணாடி வடிக்கிறது

ஆனந்தக் கண்ணீர் ..

வீழாதே ..!

கண்ணீர் வற்றிப்போகும்

புன்னகை வற்றாது ..

துக்கம் கடந்து போகும்

வாழ்க்கை முடியாது ..

கண்ணீர் விழும்

கண்கள் விழாது ..

முயற்சியில் தோற்கலாம்

முயற்சி தோற்காது ...

அன்பு ஏமாற்றப்படலாம்

அன்பு ஏமாற்றாது ..

பகலும் முடியும்

இரவும் விடியும் ...

தோல்வியும் உரமாகும்

வெற்றியின் விதைக்கு ..

வெற்றியை வளர்க்க

தீ மூட்டு சோம்பலின் சிதைக்கு ..

வெளிச்சம் சுகம் காண

சிறிது இருளும் வேண்டும் ..

கனவின் முகம் காண

இரவும் வேண்டும் ..

இரவு விடியாமல்

முடியாது ..!

உணர்ச்சிக் கண்ணாடி

மௌனமாய்ப் பேசும் மொழி

அமைதியாய் இருக்கும் கோபம் 

கண்ணீராய் உருண்டோடும் மகிழ்ச்சி  

சிரிப்பாய்ச் சிதறும் சோகம்  

வெறுப்பாய் வெளிரும் அன்பு  

காதலாய் ஒளிரும்  நட்பு 

காமமாய் சிதறும் காதல் 

காட்சிகளை நேராகக் காட்டும்

தலைகீழாகத் தொங்கவிடப்பட்ட

கண்ணாடியாய், 

சில நேரங்களில் 

சில உணர்சிகள்...

மணல் ...!

நிதிகள்

கற்களைச் சலவை செய்ததில்

அழுக்காய் வந்தன

மணல் ...!

காகிதங்கள் கொண்ட கோபம் ..!

காகிதங்களும்

பேனாவும்

என் மீது கோபம் கொண்டன ..!

கவிதையை

வடம் பிடித்து வர ,

அவற்றை மறந்து

நான் கணினியில்

பயணம் செய்வதால் ..!

என் கணினி மீது அவை

பொறாமை கொள்கிறது ..

தாய் மருமகள் மீது

கொண்ட பொறாமை போல,

நேற்று வந்த நீ

என் இடத்தை நிரப்பி விட்டாயென ..

எல்லாக் கணவன்களைப் போல்

நானும் இந்தப் பொறாமையை இரசிக்கிறேன் ..!

நிழல்கள்...!

மரங்கள் யாவும் 

நிலத்தின் மீது 

மயங்கி விழுந்தன- நிழலாக ,

வெயிலின் கொடுமை 

தாங்க முடியாமல் ...!

குற்றஉணர்ச்சி ...!

யாருடைய கோபமென

தெரியவில்லை ..

என் கண்களை

கலங்க வைக்கிறது இந்தத் தூசி ...!