கடவுள்
எந்த அற்புதங்களும்
செய்வதில்லை;
அனாதை அற்புதங்களுக்கு
ஆதரவு அளிக்கிறார்.
கடவுளுக்கும்
வேறு வழியில்லை;
அற்புதங்கள் செய்யாத
கடவுளை யாரும் நம்புவதில்லை.
எண்ணங்கள் எழுத்துக்களில் ஆடும் நாட்டியம்...!
கடவுள்
எந்த அற்புதங்களும்
செய்வதில்லை;
அனாதை அற்புதங்களுக்கு
ஆதரவு அளிக்கிறார்.
கடவுளுக்கும்
வேறு வழியில்லை;
அற்புதங்கள் செய்யாத
கடவுளை யாரும் நம்புவதில்லை.
ஒழுகும் கூரைகளிலிருந்து
இரவல் பாத்திரம் குடிக்கும் தண்ணீரை
நெகிழி கொண்டு அடைக்கும் சிறுமி
கருவறைச் சுவற்றில் தன் பாதம் கொண்டு
தான் கண்ட கனவை
வரைந்து கொண்டிருக்கும் சிசு
விதவைக் காகிதங்களுக்கு மறுமணம் தந்து
வார்த்தைகளுக்குத் தவமிருந்து
கவிதை எழுதும் கவிஞன்
காற்றைப் பிடித்துக் கிழித்துத் தைத்து
அழகாகக் கோர்த்து
இசை மீட்டும் கலைஞன்
இடுகாட்டில் தகன மேடையைச் சவம் எரிக்கும் முன்
ஓவியனின் நேர்த்தியுடன்
அலங்கரிக்கும் வெட்டியான்
அடம் பிடிக்கும் குழந்தைக்குச்
சொல்லப்படும் கதை போல
காதலியைச் சமாதானம் செய்யக்
கதைகள் புனையும் காதலன்
கருவில் இழந்த குழந்தையைத்
தன் வயிற்றுச் சுருக்கங்களில்
தடவிப் பார்த்துப் பேசும்
புத்தி பேதலித்த தாய்
தருணங்களால் புணரப்பட்ட
செயல்களில்
அண்டம் முதல் பிண்டம் வரை
மரபு மீறிப் பிறக்கும்
புதுக்கவிதை புத்தாக்கம்!
தான் அமர்ந்த கிளைகள் வெட்டப்பட்ட பின்,
மீண்டும் அதை மரத்தோடு சேர்க்க எத்தனிக்கும்
ஒரு பறவையின் தவிப்பு;
வெண்ணிற இரவுகளின் தனிமையில்
உலர்ந்த பெயரற்றவனின் உணர்வு.
அருவருப்புடன் காலடியில் நசுக்கப்பட்ட
புழுவாக மீண்டும் மாறிய பட்டாம்பூச்சி,
பாதி உயிருடன் தன் பழைய இறகைத் தேடும் வேட்கை;
தன் அனைத்து முகமூடிகளையும் கழற்றியபடி
இறுதியில் கரப்பான் பூச்சியாக
உருமாறிய விற்பனைப் பிரதிநிதியின் உணர்வு.
சிறகுகள் இருந்தும் பறக்க முடியாத பறவையின் நிழல்,
ஒரு காற்றாடியை அண்ணாந்து பார்த்தபடி செல்கிறது.
அன்பின் தாகத்திற்கு கானல் நீரை பரு
கும்
அது உயிர்வதை