கவிதை...!

கவிதை,

பல நேரம்

இரவில் விழிக்கும் ..

கவிதை,

அமைதியான மனதில்

சத்தம் போடும்  ..

கவிதை,

ஒரு கழுதைப் போல

நினைவுகளைச் சுமக்கும்

திடீரென எட்டி உதைக்கும்

இலக்கியக் காகிதங்களைத் தின்னும் ..

கவிதை,

மனதோடு உறவாடி

நினைவோடு ஒளியும்  ..

கவிதை,

மனதோடும் என்னோடும்

கண்ணாமூச்சி ஆடுகிறது

அதைக் கண்டு பிடித்தால்

எழுத்தாய் வார்த்தையாய் மாறும்  ..

கவிதை,

நிலவோடும்

பெண்ணோடும்

அதிகம் உறவாடும்  ..

கவிதை,

ஆண்களைப் போல்

அழகில் மயங்கும்  ..

கவிதை

பெண்களைப்  போல்

எத்தனை முறை படித்தாலும்

புரியாமல் போகிறது ..

கவிதை,

பொய் பேசும்

சந்தம் பாடும்

மரபு நவீனம் புது என பல வேடம் போடும் ..

கவிதை..

இசையோடு மாலை சூட்டும்

பாடலை பிரசவிக்கும் ..

கவிதை

கடவுளையும் மயக்கும் ..

கவிதை

சிந்தையில் வார்த்தைகள் நோக்கி

நினைவுகளை வேள்வியாக்கி

ஒரு கவிஞன் இருக்கும் தவம் ..

கவிதை

எண்ணங்கள்

எழுத்துகளில் ஆடும்

அழகிய நாட்டியம்  ..!

வாசம்..!

பால் வைத்த

புது நெல்மணியின்

அழகிய வாசம் ...!

பால் குடி மறவா

பிள்ளையின்

தூய்மையான பால் வாசம் ..!

மழைமண்ணில் இட்ட முத்தத்தில்

பூமிப்பெண்ணின் 

நாணமாக வரும் மண் வாசம் ..!

கிராமத்தவர்கள்

பேச்சில் வீசும்மண் வாசம் ..!

கோவில் கருவறையுள்

இருக்கும் தெய்வீக வாசம்..!

தாயின் கருவறையில்

நாம் உணராத தெய்வீக வாசம்..!

பூந்தோட்டத்தில்

காற்றோடு கை கோர்த்து

வரும் மகரந்த வாசம் ..!

சவ ஊர்வலத்தில் சவமாகிப்போகும்

தூவப்படும் பூக்களின் வாசம் ..!

நேர்மையாய்

வியர்வையாய்

உழைக்கும்

உழைப்பாளியின் வியர்வையின் வாசம் ..!

போலியாய்குளிர் அறையில்

ஏமாற்றிப் பிழைக்கும்

வஞ்சகர்கள் மேல் வரும்

அத்தரின் வாசம் ..!

கட்டிலில் பூக்கள்

ஆசை தந்து

பத்து மாதம் களித்து

ஓசைதரும்

மோகத்தின் வாசம் ..!

இறந்தவர் உடலில் பூக்கள்

உலகின் நிலையாமையை

எடுத்துச் சொல்லும்

மரணத்தின் வாசம் ..!

இவற்றில் எது காட்டுகிறது

வாசத்தின் உண்மையான வாசம் .. ?

எனக்கான கனவுகள் எனக்கு வந்ததே இல்லை ...!

எனக்கான கனவுகள்

எனக்கு வந்ததே இல்லை ...

என்னைச் சுற்றி இருப்பவர்கள்

எனக்கான கனவுகள் காண்கிறார்களாம்..

சொல்கிறார்கள் ..

எனக்கான கனவுகள்

என்னில் வருவதற்காக

இன்று வரை காத்திருகிறேன்..

ஆசைகள் இருந்தும்

கனவுகள் வருவதில்லை ..

தங்கக் கூண்டுக்குள்

சிறைப்பட்ட குயில் எப்படிச் சந்தோசமாய்ப் பாடும் ..

என்ன வேடிக்கை இது ?

அவர்கள் மற்றவர் கனவுகளைச் சுமந்ததர்காக

என்னை அவர்கள் கனவுகளைச் சுமக்க சொல்கிறார்கள் ..

எனக்கான எனது கனவுகள்

இன்று வரை

எனது மனதின் அடியில்

சிறைபட்டு விடுதலைக்காக

காத்திருகிறது ...

எனது கனவை

அடுத்தவர் தோளில்

சுமத்தி வைக்க நான் விரும்பவில்லை ..

எனது கனவை

அவர்களில் நான் காண விரும்பவில்லை ..

எனது தூக்கத்தில் கூட

உள்ளுக்குள் தூங்கிக்கிடக்கும்

எனது கனவு விழித்துக்கொள்ள

பயப்படுகிறது ...

அதனால் ,

எனக்கான கனவுகள்

எனக்கு வந்ததே இல்லை ...

இமைக்க மறந்த விழிகள் ...!

அந்தக் காட்சி ,

கடந்து போன ஒரு நொடியில்

என் இமை பிடித்து நிறுத்தி விட்டது ..

பதியம் போட்ட நெல்மணியாய்

நெஞ்சில் பதிந்து விட்டது ..

அந்த அழகை

என்ன வென்று சொல்ல ...

அழகுக்கு உவமைச் சொல்லும்

அழகு அது ..

எந்தக் கல் நெஞ்சும்

அதைக் கண்டால்

இலகும் அதில் ..

என் விழிக்குள் இருக்கும்

கருமணிகளும் சிறு குழந்தையென

துள்ளி விளையாடியது

அந்த அழகை ரசிக்கையில் ...

கருப்புக் கல் பதிந்த வெள்ளி

மோதிரமாய்க் கண்கள் ..!

பூவின் புன்முறுவலாய்

மெல்லிய சிர்ரிப்பு ...!

காற்றின் சொல் கேட்கும்

பூவாய்த் தலை யாட்டு ..!

கோபம் காட்டிச் சிவக்கும்

அழகிய மூக்கு ..!

பூச்சூடும் பூவாய்

அவள் அணிந்தப் பூ ..!

காற்றில் ஓவியம்

வரையும் அழகிய விரல்கள் ...!

சிரிப்பாய் இசைத்து வரும்

காம்போதி ராகம் ..!

இப்படி

இமைக்க மறந்த விழிகள்

அனைத்தையும் மறந்தன

அந்தக் குழந்தையின் புன்சிரிப்பை

ரசிக்கையில் ...!

இரத்த உறவுகளுக்கு வேண்டுகோள் ...!

குற்றம் யார் செய்தாலும்

தண்டனை உண்டா ?

இல்லை அரசியல் என்று வந்து விட்டால்

குற்றத்தின் தண்டனைக்குத் தான் தண்டனையா ?

உன் கண் முன்னே

உன் உறவுகளை இழந்து இருக்கிறாயா ?

எங்கள் வலி தெரியும் ...

செல்லடிப் பட்டு வெந்துப் போய்

கை கால்கள் இழந்து இருக்கிறாயா ?

எங்கள் ரணம் புரியும் ...

அடிப்பட்டு மருத்துவமனையில் இருக்கையில்

குண்டு மழைப் பொழிந்திருக்கிறதா ?

உந்தன் மனமும் வலியில் அழும் ...

பிஞ்சு பிள்ளை பசியால்

பல நாள் அழுது இருகிறதா ?

உன் கல் மனமும் கரையும் ...

சிறு பிள்ளை நெற்றிப் பொட்டில்

துப்பாக்கி வைத்துக் கொல்லப் பட்டிருக்கிறதா ?

பெண்களின் கொடுமைகளை

வார்த்தைகளில் வடிக்கையில்

எழுத்துகளும் கண்ணீர் சிந்துகின்றது ...

மனித நேயம் அற்ற

இத்தனை செயல்களும்

புத்தன் செய்யச் சொல்ல வில்லை ...

அத்தனையும் புத்த தேசத்தில் நடந்தது ...

அத்தனை இரத்த உறவுகளுக்கும் ,

கை எட்டும் தூரம் இருந்தும்

இரதம் சிந்துவதைக் கண்டு

கை பிசைந்து கிடந்தது ...

இனியும்

எங்கள் கண்ணீரை

நீங்கள் துடைக்க வேண்டாம் ...

எங்கள் கண்ணீரைத் துடைக்க வரும் மற்ற கரங்களையும்

நீங்கள் உடைக்க வேண்டாம்...!

நான் எழுதும் கவிதை உனக்குப் புரியாது ...!

நான் எழுதும் கவிதை

நிச்சயம்

உனக்குப் புரியாது 

என் மனக்கண்ணாடியை

அணிந்து பார்த்தாலும் தெரியாதுஎன் மனக்காட்சிகள்

எனக்கே சரியாக

தெரியாத நிலையில்

அதைப் படம் பிடித்து

கவிதையாய்ப் படைக்கையில்

உனக்கு மட்டும் தெரியுமா ?

எனது கவிதை புரியுமா ?

என் கவிதை புரியாததால்

நான் வருத்தப்பட முடியாது ...

என் வருத்தங்களை

கவிதையாய்ப் படைக்கையில்

அதுவும் பிறர்க்குப் புரியவில்லையென

வருத்தப்பட மாட்டேன் ...

என் சிந்தையில்

சிந்தியவைகளை

எழுத்துக்களாய் கோர்த்து

நினைவுகளை வார்த்து

உணர்ச்சிகளைச் சேர்த்து

கவிதை தூரலாய்த் தூவுகிறேன் ...

அந்தத் தூறலில்

நனைவது

உனக்குப் பிடிக்கவில்லை என்பதால்

எனது கவிதை தூறல் நின்று விடாது ...

என்ன செய்வது ,

உடையும் நிலையில் இருக்கும்

அணையின் மீது பெய்யும்

கார்கால மேகம் போல 

சில நேரம் எனது கவிதை...

மீண்டும் சொல்கிறேன்

நான் எழுதும் கவிதை

நிச்சயம் உனக்குப் புரியாது ...

வேண்டும்..!வேண்டாம்...!

தூங்காத இரவுகள் வேண்டும்

விடியாத இரவுகள் வேண்டாம்

களையாத கனவுகள் வேண்டும்

மாறாத கனவுகள் வேண்டாம்

உதிராத பூக்கள் வேண்டும்

வாசமில்லா பூக்கள் வேண்டாம்

சாய்க்காத புயல் வேண்டும்

வீசாத தென்றல் வேண்டாம்

களையாத மேகம் வேண்டும்

தூராத மேகம் வேண்டாம்

தாலாட்டும் பாடல் வேண்டும்

செவி பிய்க்கும் பாடல் வேண்டாம்

கருணைக் கொண்ட கண்கள் வேண்டும்

கலங்கும் கண்கள் வேண்டாம்

ஆறுதல் தரும் வார்த்தை வேண்டும்

காயம் தரும் வார்த்தை வேண்டாம்

நிழல் தரும் மரமாக மனது வேண்டும்

மரம் உதிரும் சருகாக மனம் வேண்டாம்

விடையாக வாழ்க்கை வேண்டும்

புதிராக வாழ்க்கை வேண்டாம்

பிறரை நேசிக்கும் பக்தி வேண்டும்

தன்னை மறக்கும் பக்தி வேண்டாம்

மனிதர்களாக மனிதர்கள் வேண்டும்

பொய்யாக மனிதர்கள் வேண்டாம்

மாசற்ற அன்பு வேண்டும்

பற்றற்ற அன்பு வேண்டாம்

நினையாத நினைவுகள் வேண்டும்

வலியாக நினைவுகள் வேண்டாம்

பிரியாத உறவுகள் வேண்டும்

உயிரற்ற உறவுகள் வேண்டாம்

வேண்டாதவையும் சில நேரம் வேண்டும்

வேண்டுபவையும் சில நேரம் வேண்டாம்