புரிதல் ..!

தான் கலைத்த மேகங்களை ,

தொலைந்துப் போனதாக எண்ணி

வானத்திடம்

கேட்டுக் கொண்டு இருக்கிறது

காற்று ஒவ்வொரு நாளும் ..

காற்றால்  கலைக்கப்பட்ட  மேகங்கள் யாவும்

கைத்தவறி விழுந்துச் சிதறிய கண்ணாடியாக

உடைந்து போகிறது..

உருமாற்றம் என்பது ,

முன்னம் இருந்த நிலைத் தொலைந்து போதல் என்றால்

மேகம் தொலைந்து போனது எனலாம் ..

மேகம் கலைந்து  போதல் என்பது ,

தக்கனப் பிழைத்தல் என்றால்

காற்றின் தேடல் தவறு எனலாம் ..

பெரிய வட்டத்தின்

சிறிய புள்ளி நேராக இருப்பதாக எண்ணி ,

நேராகப் போவதாக நினைத்து

வட்டமடிப்பது போல

காற்று, தான் கலைத்த மேகத்தை

தேடிக்கொண்டிருக்கிறது ..

சிறு குழந்தையின்

மழலைக் கேள்வியாகவே

காற்றின் கேள்வி வானத்திடம்

முன்வைக்கப்படுகிறது ..

இரவு பகல் என

எதுவும் பாராமல்

அதன் தேடலும் ,

கேள்வியும்

நீண்டு கொண்டே போகிறது ..

பகலின் தொலைந்துப் போன

இரவின் இருளை வெளிச்சத்தில்

தேட முயற்சிப்பதைப் போல ,

காற்றின் தேடலும்

கேள்வியும் தொடர்கிறது ..

மயக்கம் ..!

இறுதிக்கு ஒரு முடிவு காத்திருந்தது
மருந்து வாசத்தைச் சுவாசித்த சுவர்கள்

இனி நிம்மதிப் பெருமூச்சு விடலாம்

என் தண்ணீரிலிருந்து வந்த சொத்து

கண்ணீரோடு கரைந்திருக்க ,
தன் மீதியை விட்டுச் செல்ல முடியாமல்

கண்ணீர் வற்றி என் பாதி அழுதிருக்க

காட்சியின் பாரம் சுமந்து ,
உணர்ச்சியின் ஈரம் சுமந்தக் கண்கள்

கேட்டது விருப்ப ஓய்வு

ஆனால் மனமோ ஏதோ ஒன்றைத் 

தேடிக் கொண்டிருக்கிறது இறுதியாக
கடற்கரை மணலில் 

ஒரு கால் தடம் தேடும் மழலையாக
அது ஏதோ ஒன்று உறுதியாக

அப்போது முற்றாக விழிகள் மூடும் நேரம்
கண்களுக்குள் நாற்றாக வந்தது 

அவள் அழகிய பூமுகம்  
மூடிய விழிகள் திறக்கவே இல்லை
அவள் அழகைக் கண்டு மயங்கி ..

நம்பிக்கை ..!

ஓடும் இரயிலில்

பொம்மை விற்கிறார்

பார்வை அற்றவர்

அங்கே ஓடுவது ,

தண்டவாளம் மீது

இரயில் மட்டுமல்ல 

நம்பிக்கை மேல்

அவர் வாழ்க்கையும் தான் ..!

மீன்களின் சிரிப்பு ..!

சேது சமுத்திரத்தின்

சாதுவான மீனவர்கள்

திசைமாறிக் கடக்கையிலே

தினசரித் தோட்டாவின் முத்தம்..

சுருக்குக் கயிற்றால்

இறுக்கி அணைப்பு ..

மீன்களை விட வதைபட்டு

பிடிபடும் பாவப் பிறவிகள் ..

கடலில் உப்பின் கணம் கூடுகிறது

எங்கள் கண்ணீரால் ..

புத்த தேசத்து மக்களின்

கீழ்த்தரமான புத்தியால்

வதைபடுகிறோம் ,

கடற்கரையோர கருவாடாய்

மிதிபடுகிறோம் ..

தினசரி சிந்தும் இரத்தம்

கடலோடு கரைந்து

மறைந்து விடுகிறது ..

வலியால் கத்தும் சத்தம் 

காற்றில் மறைகிறது  ..

நாங்கள் பிடிக்காமல் 

விட்டுச்சென்ற மீன்கள்,

எங்களைப் பார்த்து

ஏளனமாகச் சிரிக்கிறது ..

தெருவிளக்கு ...!

தெருவின் ஓரம்

ஒற்றையாய் நின்று கொண்டு

இரவில் இருளின் வெளியை 

நிரப்ப முயலும்

தெரு விளக்கின் வெளிச்சத்தில்

இரவின் இருள் 

முழுவதுமாய் மாய்ந்து விடுவதில்லை ..

தெருவிளக்கிலிருந்து சிதறிய

ஒளித் துகள்கள் யாவும்

இருளின் ஒவ்வொரு

புள்ளியின் மையத்திலும்

மோதி ஒரு சிறிய போர்

ஒன்றை நடத்துகிறது ..

போரின் முடிவில்

ஒன்றையொன்று

முழுவதுமாக

வெற்றிக்கொள்வதில்லை..

முழு வெற்றியும் இல்லாத

தோல்வியும் இல்லாத

முடிவில்லா

இப்போர்

ஒவ்வொரு இரவு முழுவதும்

நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது

எல்லாப்  போரைப்போல்,

அமைதியைக் கலைத்துக் கொண்டு ..

இங்கே அமைதியை

கலைப்பது

இருளிடமிருந்து ..

மாற்றம் ..!

மாற வேண்டும் என எண்ணுகையில்

ஏதோ ஒன்று 

எண்ணத்தை மாற்றி விடுகிறது

மாறவிடாமல் ..

முயன்று

நான் மாறியப் பொழுதுகளில்

மாறாமல் இருக்கும்

சூழ்நிலைகளையும்

நினைவுகளையும்

மாற்றுவதற்காக மட்டும்

மாறாமல் முயன்றுக்கொண்டிருக்கிறேன்..

அம்மா ..!

ஒரு வீட்டுக்குள் 

குடி கொண்டு 

அனாதையாய் வாழ்ந்து வந்தேன் ..

குடிகொண்டது

மொத்தம்

பத்து மாதம் ..

கிட்டத்தட்ட

அது தனிக்குடித்தனம் ..

குடிகொண்ட நாள் முதல்

வாடகை தந்ததில்லை ..

பாசமாக

உன்னுள் வைத்து

உபசரித்து

பாத்து மாதம் கழித்து

வெளியே தள்ளிவிட்டு

அழவைத்த

கொடிய பாசக்காரி ..

உன் அன்பில் மயங்கி

வாடகைத் தர மறந்திருப்பேன் ..

அதற்காகவா

வெளியே தள்ளி விட்டாய்?

உன் செயலால்

எனக்குக் கோபம்..

பழி தீர்த்தேன் ,

உந்தன் வயிற்றில்

எட்டி உதைத்து

நீ என்னை வெளியே

தள்ளிய வேளையில் ..

உந்தன் தண்ணீரில் இருந்து

எந்தன் கண்ணீருடன்

வெளிவந்தேன் ..

உன்னுள் இருந்த வரை

காற்றுத் தீண்ட

அஞ்சியது ..

ஒளி தொட யோசித்தது ..

வேலையில்லை,

ஒரே வேலை தூக்கம்..

சில நேர விழிப்பில்

தூக்கத்திற்கு ஓய்வு ..

தனியாக இருந்தேன்

உந்தன் துணையோடு ..

சற்றுக் குழம்பிப் போனேன்,

இங்கு எல்லாம்

தலைகீழ் ..

என்னைத் தள்ளி விட்டாய்

அதனால் எல்லாம்

தலைகீழாக

மாறிவிட்டதோ ?

பயமாயிருந்தது ,

வெளிச்சம்

கண்டு இமைத் திறக்க

விழிகளும்

அஞ்சியது ..

என்னைச் சுற்றி பலர் ,

யாரை நம்புவேன் நான்..

அங்கும் இருந்தாய்

எனக்காக நீ..

இருளில் சென்றால்

நிழலும் பயந்து

மறைந்து ஓடும் ..

நீயோ இருளில் ஒளியாக

வெளிச்சத்தில் வழியாக

இருந்தாய் ..

என்னை நீ முத்தமிட்ட

முதல் கணம்

உன்னைப் பிடித்துப் போயிற்று ..

அப்போதுணர்ந்த

உந்தன் வெப்பம்

உந்தன் சுவரிசம்

நான் சேமித்த பொக்கிஷங்கள் ..

அவை உன்னைக் கூட்டத்தில்

காட்டிக் கொடுக்கும் ஆட்காட்டி ..

குருதியை பாலாகத் தந்து

உருதியாக்கியவளே..

நீ கொடுமைக்காரி

பாசமழையில்

பச்சைக் குழந்தையை

நனைய வைத்த

கொடியப் பாசக்காரி ..

எனக்கே புரியாத

அழுகை மொழி

உனக்கெப்படி புரிந்தது என்று

புரியவில்லை ..

அழுதிடும்

முதல் கணமே,

பசியறிந்து பாலூட்டி

ஓய்வறிந்து தாலாட்டி

நோயறிந்து குணமாக்கி ..

விழிகளில்

கண்ணீர் வழிந்திட்டால்

உன் நெஞ்சில்

வெந்நீர் உணர்ந்திட்டாய் ..

உன் வாய்மொழியில்

உணர்ந்தேன்

என் தாய் மொழியை ..

தவழ்ந்த போது

உன் கையைப் பிடித்து

நடைப் பழகிய போது ,

அம்மா என

உன்னை அழைத்த போது

உன் மகிழ்ச்சிக்கு இணை இல்லை,

அதை எழுதிட வானமே எல்லை ..

நீ ஊட்டும்

பால் சோற்றிடம்

யாசிக்கும்

தேவலோக அமுதமும் ..

நோயுற்றால்

உன் அன்பிடம்

யாசிக்கும்

குணமாக்கும் மருந்தும்..

நீ பாடும்

தாலாட்டிடம்

யாசிக்கும்

சப்தசுவரங்களும் ..

சோகமாக

உன் மடியில் படுத்தால்

வேகமாக

சொர்க்கமே வந்து

மகிழ்வித்திடும்..

கடவுள் யார் என

அடையாளம்

காட்டும்

என் கடவுள் நீ ..

மந்திரங்களும்

செய்யும் ஜாலங்களும்

தோற்றுபோகும்,

எக்காலமும்

எல்லோரும்

முதன் முதலில்

சொல்லும் மூன்றெழுத்து

மந்திரம்

-அம்மா ..!